REVIEW: MEGADETH – Megadeth

 

MEGADETH – Megadeth (2026)

BLKIIBLK Records

Η τελευταία εμφάνιση του Vic Rattlehead

Ένα συγκρότημα/μουσικός με αχανή ιστορία, επιρροή και πορεία σταματά τη διαδρομή του φέτος. Η ανακοίνωση από τον ίδιο τον Dave Mustaine ότι το ομώνυμο άλμπουμ του σχήματός του θα είναι το κύκνειο άσμα του έσκασε το καλοκαίρι του 2025. Ο δίσκος δεν έχει ούτε μία εβδομάδα που κυκλοφόρησε· τον ακούσαμε ήδη ψηφιακά από τις πλατφόρμες, είχαμε και το single του πολύ γρήγορου, αλά παλαιά, Tipping Point ως πρώτο δείγμα, και τώρα ήρθε η ώρα το CD να περάσει κάτω από το lid pick‑up του στερεοφωνικού.

Τίμια ηχητική εικόνα των κλασικών ’Deth στιγμών· αν θέλετε, ένα πιο τσαμπουκαλεμένο Youthanasia με γεύσεις από τις κυκλοφορίες τους της τελευταίας δεκαετίας (όπου το Dystopia τους έλαμψε πραγματικά!), μαζεμένες σε δώδεκα κομμάτια και σαρανταεπτά λεπτά. Δεν περίμενε κανείς δεύτερο Rust in Peace, πλέον ούτε και Cryptic Writings (κι ευτυχώς μάλλον), παρόλες τις σούπερ στιγμές που ακολούθησαν (The System Has Failed, United Abominations, Endgame, Dystopia), αλλά ευτυχώς ούτε και τα στραβοπατήματά τους στις διάφορες εποχές (So... Far, So... Good... So What!, Risk, Super Collider) της δισκογραφίας του συγκροτήματος.

Ένα κλασικό, στα τωρινά μέτρα και σταθμά της μπάντας, σύνολο, με κερασάκι τη διασκευή/επανεκτέλεση του Ride the Lightning των Metallica, το οποίο ως γνωστόν έχει συνυπογράψει ο Dave μαζί τους πριν πάρει πόδι από το συγκρότημα το 1983.

Μου άρεσαν ήδη τα I Don’t Care, Let There Be Shred, Puppet Parade, Made to Kill, I Am War, αλλά ακόμη το λιώνω και τώρα που γράφω αυτά που βλέπετε, οπότε θα το αφήσω να ωριμάσει κι άλλο στ’ αφτιά μου. Του δίνω ένα 7/10: περήφανα καλό, όχι τέλειο, όχι προφανώς πατάτα, μα σίγουρα ένα όμορφο τέλος σε μια μεγάλη γραμμή 42 ετών.

English:

The Last Appearance of Vic Rattlehead

A band/musician with a vast history, influence, and legacy is bringing their journey to an end this year. Dave Mustaine himself announced in the summer of 2025 that his band’s self‑titled album would be their swan song. The record has been out for less than a week; we’ve already streamed it digitally, we had the first taste with the very fast, old‑school‑styled single Tipping Point, and now it’s time for the CD to spin under the stereo’s lid pick‑up.

A solid sonic snapshot of classic ’Deth moments—think a more hard‑edged Youthanasia with touches from their releases of the past decade (where Dystopia truly shined!), all packed into twelve tracks and forty‑seven minutes. Nobody expected a second Rust in Peace, nor even another Cryptic Writings (thankfully, perhaps), despite the great moments that followed (The System Has Failed, United Abominations, Endgame, Dystopia). But thankfully, it also avoids the missteps scattered across various eras (So... Far, So... Good... So What!, Risk, Super Collider).

It’s a classic, by‑today’s‑standards Megadeth record, topped off with a cover/re‑recording of Metallica’s Ride the Lightning—a song Dave co‑wrote with them before being kicked out of the band in 1983.

I already enjoyed I Don’t Care, Let There Be Shred, Puppet Parade, Made to Kill, I Am War, but I’m still spinning it even as I write these lines, so I’ll let it settle in my ears a bit more. For now, it’s a proud 7 out of 10: good, not perfect, definitely not a dud, and certainly a fitting end to a 42‑year legacy.

Τάκης "Ε-Μortal One" Γιώτης!