Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Late Phases (2014)



Οι περισσότερες ταινίες τρόμου και ιδιαίτερα οι πιο σύγχρονες, μιας και υπάρχει μεγαλύτερη και οικονομικότερη άνεση στη δημιουργία των ειδικών εφέ, ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν σκηνές που θα τρομάξουν τον θεατή μέσω του ξαφνιάσματος ή να τον σοκάρουν. Δεν αντιλέγω ότι κι αυτές έχουν το ενδιαφέρον τους και μας έχουν δώσει κάποιες αξιομνημόνευτες σκηνές, αλλά υστερούν στη δημιουργία χαρακτήρων που μπορείς να συμπαθήσεις. Οι χαρακτήρες απλά υπάρχουν για να δούμε με πιο «δημιουργικό» τρόπο θα σκοτωθούν από το εκάστοτε κακό της ταινίας.

Εδώ είναι που διαφέρει η ταινία «LATE PHASES» κατ’ εμέ. Η ιστορία έχει να κάνει με έναν ηλικιωμένο βετεράνο πολέμου του Βιετνάμ που ερμηνεύει ο Nick Damici και είναι τυφλός (προφανώς λόγω του πολέμου). Ο γιός του Βετεράνου μεταφέρει τον πατέρα του σε έναν οικισμό, κάτι σαν γηροκομείο, όπου μένουν ηλικιωμένοι άνθρωποι.  Από την αρχή αντιλαμβάνεσαι ότι ο βετεράνος είναι ένας κλειστός άνθρωπος και αποξενωμένος από τους οικείους του. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς ως γεροπαράξενο. Την πρώτη κιόλας νύχτα της παραμονής του ο Ambrose (ο βετεράνος) αντιλαμβάνεται ότι κάτι κακό υπάρχει στον οικισμό που σκοτώνει τους ηλικιωμένους γιατί είναι εύκολα θηράματα. Γρήγορα θα αντιληφθεί ότι κάποιος από την κοινότητα δεν είναι αυτό που είναι και πιο συγκεκριμένα είναι λυκάνθρωπος κι ότι τον έχει βάλει ως στόχο. Από εκεί και πέρα γνωρίζει ότι έχει 1 μήνα καιρό μέχρι την επόμενη πανσέληνο να προετοιμαστεί να τον αντιμετωπίσει και να ανακαλύψει ποιος είναι…
Οι χαρακτήρες είναι απολύτως ρεαλιστικοί και σε καμιά περίπτωση μονοδιάστατοι και κλισαρισμένοι. Παράλληλα με τη δράση της ταινίας ο σκηνοθέτης προβάλει και τη μοναξιά και την απομόνωση της τρίτης ηλικίας, καθώς και ποιες σκέψεις κάνει ένας άνθρωπος που οδεύει προς το τέλος της ζωής του. Επίσης είναι εξαιρετικά έξυπνη η ιδέα που υπονοείται, δηλαδή του λύκου ανάμεσα στα πρόβατα (ή μηπως δεν είναι έτσι;) Και το καλύτερο από όλα για μένα η εξαιρετική ερμηνεία του Nick Damici που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αντίστοιχη του Κλιντ Ιστγουντ στην ταινία Γκραν Τορίνο.
Κάποιοι δεν συμπάθησαν αυτή την ταινία λόγω των εφέ που είναι παρωχημένα και θυμίζουν τα 80’ς, αλλά πραγματικά είναι πολύ επιφανειακός τρόπος να κρίνεις μια ταινία που χει ένα σενάριο ενδιαφέρον και καλά δομημένους χαρακτήρες. Προσωπικά μιλώντας το «Late Phases» ή «Η νύχτα του τυφλού λύκου» όπως κυκλοφόρησε στην Ελλάδα είναι μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της χρονιάς και σαφώς μέσα στις καλύτερες ταινίες με θέμα τη λυκανθρωπία.
Παραστατίδης Νικόλαος